Voodoo, zwarte magie en kippen: een magische kakofonie

Het is een vroege ochtend in mijn kippenren. De Sussex-kippen scharrelen tevreden rond, de Australorp- en Sussex-haan kraaien alsof ze de dag zelf in gang moeten zetten, en de Lohman Browns pikken nieuwsgierig in de aarde op zoek naar iets lekkers. Niets bijzonders, zou je denken. Maar voor wie bekend is met voodoo en zwarte magie, weten ze dat kippen meer zijn dan alleen gevederde scharrelaars.

De kip als mystiek symbool

In de wereld van voodoo en zwarte magie hebben kippen een speciale plaats. In Haïtiaanse voodoo worden kippen geofferd om de geesten gunstig te stemmen. Hun bloed zou kracht hebben, hun veren bescherming bieden en hun gekakel zou zelfs boodschappen uit de geestenwereld kunnen overbrengen. Ik betwijfel of mijn haan bovennatuurlijke kennis bezit, maar zijn ochtendconcert is op zich al bijna magisch: luid, onontkoombaar en precies op het moment dat ik nog even had willen doorslapen.

Kippen en bijgeloof

In veel culturen wordt geloofd dat kippen meer weten dan wij. Een kip die ’s nachts opeens begint te kakelen? Omen van onheil. Een haan die kraait op een ongebruikelijk uur? Een waarschuwing uit het hiernamaals. Mijn haan heeft blijkbaar een directe lijn met het bovennatuurlijke, want hij kraait op elk willekeurig moment van de dag – of nacht.

Een oude Turkse vrouw uit het dorp vertelde me eens dat een kip die haar eigen eieren opeet, vervloekt is. Haar enige oplossing? De kip een tijdje apart zetten en haar “boze geest” laten kalmeren. Ik probeerde haar uit te leggen dat kippen soms gewoon eiwitten nodig hebben en daarom hun eieren opeten, maar ze keek me alleen maar peinzend aan en mompelde iets over djinns.

De duisternis in de ren

Nu moet ik eerlijk bekennen: af en toe gebeuren er vreemde dingen in mijn kippenren. Soms is een ei spoorloos verdwenen zonder dat er schalen achterblijven. Soms zitten de kippen allemaal opeens aan één kant van de ren, alsof ze iets onzichtbaars ontwijken. En soms heeft mijn Australorp-haan een blik in zijn ogen die me eraan herinnert dat dinosaurussen en kippen familie van elkaar zijn – en dat hij zich dat misschien nét iets te goed herinnert.

Zwarte magie in mijn kippenren? Dat lijkt me sterk. Maar als ik ’s avonds laat nog eens naar buiten kijk en de schaduwen zich tussen de kippenhokken bewegen, houd ik toch even mijn adem in. Want wie weet… Misschien kijken de geesten wel terug.

Of misschien is het gewoon mijn vrouw, die in het donker nog even de kippenkorrels heeft bijgevuld.