Onmiddellijke Resultaten

Ik geef het toe: ik ben iemand die van snel resultaat houdt. Geen geduld om te wachten, geen zin om weken, laat staan maanden, te investeren voordat er iets zichtbaar gebeurt. Als ik iets doe, wil ik daar het liefst binnen tien minuten de vruchten van plukken. Klik op een knop, hup, resultaat. Plant een zaadje, hup, een boom. Geef een kip eten, hup, een ei.

Maar ergens onderweg—en ik weet niet precies wanneer—heb ik mezelf opgezadeld met bezigheden waarbij geduld niet alleen een schone zaak is, maar een absolute vereiste. Kamerplanten verzorgen? Duurt weken voordat je ziet of je iets goed doet. Kippen houden? Dagen, zo niet maanden, voordat ze wennen, op hun gemak zijn en misschien eens in de stemming komen om een ei te leggen. De tuin bijhouden? Vergeet het maar als je hoopt dat je na één middag werk meteen een weelderig paradijs hebt gecreëerd.

De Absurditeit van Onmiddellijk Geduld

Neem bijvoorbeeld mijn kamerplanten. Ik heb ze gekocht omdat ik dacht: leuk, wat groen in huis. Maar al snel realiseerde ik me dat planten niet reageren op mijn haast. Geef je ze te veel water? Ze verzuipen. Te weinig? Ze verdorren. En groeien? Dat doen ze op hun eigen, onverbiddelijk trage tempo. Hetzelfde geldt voor mijn kippen. Ik dacht: een kip, dat is toch een soort ei-machine? Maar nee, eerst moeten ze wennen, dan moeten ze vertrouwen, en dan nog leggen ze alleen een ei als ze er zelf zin in hebben. En de tuin? Die lacht me uit. Een middagje schoffelen en snoeien levert geen paradijs op, maar hooguit een paar blaren en de realisatie dat de natuur haar eigen plan trekt.

En toch… blijf ik dit soort dingen kiezen. Niet omdat ik ineens een zenmeester ben geworden die geniet van het proces, maar omdat er, hoe frustrerend het ook is, iets bijzonders zit in dat wachten. In het leren accepteren dat je niet alles kunt forceren. Dat een plant groeit op zijn eigen tempo. Dat een kip zich pas veilig voelt als jíj hebt laten zien dat je betrouwbaar bent. Dat een tuin niet van jou is, maar van de seizoenen.

Het Kafkaëske Geduld

Misschien is dat het echte resultaat: niet het eindproduct, maar het besef dat sommige dingen alleen lukken als je stopt met haast hebben. En ironisch genoeg, hoe meer ik dat leer, hoe sneller ik merk dat het werkt. Niet omdat de planten sneller groeien of de kippen meer eieren leggen, maar omdat ik zelf langzaam verander. Van iemand die altijd haast had, naar iemand die af en toe stilstaat. En dat, zo blijkt, is het snelste resultaat van allemaal.

In ons moderne leven zijn we vaak gevangen in een kafkaëske bureaucratie, waar alles onmiddellijk moet gebeuren, maar niets daadwerkelijk snel gaat. Denk aan eindeloze rijen, tegenstrijdige instructies en de machteloosheid die je voelt als je geconfronteerd wordt met ondoorgrondelijke regels. In zo’n wereld lijkt geduld een verloren kunst, maar misschien is het juist daar dat we het het meest nodig hebben.

De Lente van Geduld

Dus ja, ik ben nog steeds iemand die snakt naar onmiddellijke bevrediging. Maar ergens onderweg heb ik geleerd dat geduld niet iets is wat je hebt, maar iets wat je doet. En dat, lieve lezer, is een les die ik iedereen kan aanraden—ook al duurt het even voordat je het doorhebt.

Nog een voorbeeld van mijn ongeduld? Ik kan niet wachten tot de herfst en winter voorbij zijn en de lente weer komt, ondanks dat ik best weet dat deze seizoenen ook leuke tijden kennen. Maar er gaat niets boven de eerste bloesems, de geur van vers gemaaid gras en het geluid van vogels die terugkeren. Elk seizoen heeft zijn charme, maar de lente is een belofte van vernieuwing die me altijd weer hoop en vreugde brengt.